بهار

«ـ وارطان! بهار خنده زد و ارغوان شكفت.

در خانه، زير پنجره گل داد ياس پير.

دست از گمان بدار!

با مرگ نحس پنجه ميفكن!

بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار . . .»

وارطان سخن نگفت؛

سرافراز

دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت . . .

«ـ وارطان! سخن بگو!

مرغ سكوت، جوجة مرگي فجيع را

در آشيان به بيضه نشسته ست!»

وارطان سخن نگفت؛

چو خورشيد

از تيرگي برآمد و در خون نشست و رفت . . .

وارطان سخن نگفت

وارطان ستاره بود

يك دم درين ظلام درخشيد و جست و رفت . . .

وارطان سخن نگفت

وارطان بنفشه بود

گل داد و

مژده داد: «زمستان شكست!»

و

رفت . . .

شاملو